برفت آن دل که با صبر آشنا بود

شاعر : امير خسرو دهلوي

چه مي‌گويم ؟ نميدانم کجا بود ؟ برفت آن دل که با صبر آشنا بود
که بوي گلرخ من باصبا بود همه شب ديده‌ام خفتن ندادست
که تابودست خوبي بي‌وفا بود منال اي بلبل از بد عهدي گل
همي خندد پشيماني ببيند من بيچاره را کشته است خوش خوش
دلم را حد ناداني ببيند همي‌جويد وفا از خوب رويان
بران در نقش پيشاني ببيند رخ خسرو غبار آلوده مي‌ديد